6 Mayıs, Türkiye halkı için üç yiğit devrimci evladını yitirdiği acılı bir tarihtir. Üç genç insan idam sehpasını tekmeleyerek ve inançlarını gecenin karanlığına haykırarak dimdik ölüme yürümüşlerdir. Tıpkı Hallac-ı Mansurlar gibi, Şeyh Bedrettinler gibi, Pir Sultanlar gibi, Talat Aydemir ve Fethi Gürcan ve yüzlerce devrimci gibi.

25 yaşındaki Deniz’in, 24 yaşındaki Yusuf’un ve 23 yaşındaki Hüseyin’in çok kısa süren onurlu devrimci yaşamlarını ve insana dair yanlarını yeni kuşaklara namuslu, samimi ve usta bir dille anlatan değerli devrimci ağabeyimiz Erdal Öz’ü de yine bir hüzünlü 6 Mayıs, aramızdan aldı götürdü. Erdal Öz, uzun bir süredir pençeleştiği sinsi hastalığa yenik düştü.

Erdal ağabey ile 1971 yılında Mamak Askeri Cezaevinde tanıştım. İstanbul’da açılan 83 sanıklı Denizciler Davası’na gidinceye kadar, hapishanede aynı koğuşta kaldım. Denizler de bu hapishanede idiler. O günler, sosyalist kardeşliğin saflarımızda tüm hesapsızlığıyla yaşandığı ve ilişkilerimize egemen olduğu günlerdi. Henüz rekabetçi gruplaşma belasının bir kanser gibi bizleri kuşatmayı beceremediği günlerdi. Kardeşlik ve dayanışma hep öndeydi. Demagoji ve küçük dükkancılık, sinsice başını kaldırmaya fırsat bulamıyordu. Devrimciler, hapishanelerde kardeşçe yatıyor ve Kızıldere’de omuz omuza birbirinin kucağında can veriyorlardı.

Düşünce yapımız farklı olmasına rağmen Erdal Öz, Mamak Askeri Cezaevinde bilgili, paylaşımcı ve mütevazi tavırları ile biz Dev- Genç kökenli asker- sivil devrimciler tarafından çok sevilen ve sayılan bir ağabeyimiz oldu. Sonraki yıllarda 1994’te en son tahliye olduğum mahkeme salonunda onu dinleyici sıralarında gördüm. Rahmetli annemin ve sevgili ablamın yanında oturuyordu. Uzaktan birbirimize el salladık…

Son yazdığı ‘’Defterimde Kuş Sesleri’’ adlı kitabında, cezaevi günlerimize değinmiş: İstanbul’da işkenceli sorgu seanslarından geçirilip yürüyemez halde yeniden Mamak Cezaevi’ne döndüğüm günlerden birinde Denizler’in arka hücrelerden koğuşlara getirilmesini sağlamak için başlattığımız ilk hapishane direnişinde bizlerle birlikte büyük bir şevk ve heyecanla nasıl çaba sarfettiğini hiç unutamam.

Tanklar ve askerler tarafından kuşatılmış cezaevinde, sevgili dava arkadaşım Ruhi Koç ile birlikte devrimci mahkumlar adına tümen komutanı general Abdurrahman Ergeç ile konuşmaya giderken onun eli her zaman olduğu gibi bizim omzumuzu okşuyordu. Nasıl Sıkıyönetimin ilk davası olan ‘’Erçıkan Davası’’na Ruhi Koç ile birlikte gidip gelirken bizi hiç yalnız bırakmadıysa, o anda da omuz başımızdaydı.

Direniş başarıyla sonuçlanmış, Denizler koğuşlara getirilmişti. İlk günden itibaren idam edileceğini bilen Deniz; Erdal Öz ile bir vasiyet niteliğini taşıyan uzun konuşmalar yaptı. Bu konuşmalar, sonraki yıllarda Erdal Öz’ün güçlü kalemiyle ‘’Gülünün Solduğu Akşam’’ olarak yayınlandı… Erdal Öz, bir anlamıyla Deniz’in vasiyeti niteliği taşıyan konuşmalara harfiyen bağlı kalarak, hiçbir şey katmadan devrimci ortama dürüstçe sunmuştur.

Türk edebiyatının ve yayıncılığının ustalarından biri olan Erdal Öz, yine ‘’Kanayan’’ ve ‘’Yaralısın’’ adlı kitaplarıyla cezaevi günlerini başka boyutlarıyla topluma aktarmıştır.

SEVGİLİ ERDAL AĞABEY,
Size, yaşarken iletemediğim bir teşekkür borcum var. Bu aynı zamanda da sizin ardınızdan bir özür dilemem olacaktır.
Taşaron cuntacı Talatlar’ın, şarlatan gazeteci Avniler’in, milletvekili eskilerinin, bir takım soysuzların bana belgesiz iftiralarla bitirmecesine yüklendiği bir dönemde, tutuklu bulunduğum duruşmama gelerek, arkamdan hiç konuşmayıp, yazdığın kitaplarda beni sevgiyle anarak gerçek dostluğu bana gösterdin.
SENİ HİÇ UNUTMAYACAĞIM, YAŞADIĞIM SÜRECE ANIN BENİMLE BİRLİKTE OLACAK!
GÜLE GÜLE SEVGİLİ AĞABEYİM…