İnsan, tarihte aktif rol oynayan bir elemandır. Kitleler bilince geçirdikleri konakları bir hamlede atlayabilirler. Fakat biz, devrimci burjuvazinin maddeci bilimi gibi hep kıyametçi, sürekli katastrofçu değiliz. Biliriz ki atlamak için hız almak gereklidir.

Her devrimci hareket de, devrimi siyaset alanında yapmadan önce: 1- Ruhlarda ve düşüncelerde canlandırır; 2- Yığınlar içinde örgütler.

Bu zorunluluktur. Hazırlıksız savaşa girenler bozgunlarını hazır bulurlar. İşte "Başlangıç Konakları ve Konukları" başlığı altında çizeceğimiz Türkiye Marksist hareketlerinde görülen ortak ilk büyük zaaf buradaydı. Yani öznel bozgun nedeni, bu hareketlerin bütün devrimci kanatlanışlarına karşın, o kanatları dinmeden çırpındıracak derecede idmanlı olmayışlarındaydı.

Yalnız bu kadar değil... Nesnel etkenleri de insafla hesaba katmalı. Öyle tarihsel determinizmler vardır ki, öznel atak yetenekleri ne olursa olsun -ki zaten atak yeteneği de soyut ve bağımsız değil, yine nesnel zorunluluklarla belirlenir- bir kalemde "yasak" ve "yok" edilemezler.

Devrimci hareketin başlangıç konakları Rusya'da 30 yıl bocalamıştı. Bizde 30 saniyede atlanıp geçilebilir miydi? Olanlar geçilemediğini gösterdi. Fakat bu geçiş mutlaka 30 yılda mı oldu? Hayır, 5–6 yılda.

Bu hızlı geçiş, hareketin kendiliğindenci yoklamalarla değil, Leninizmin öz kaynağından gelme akımlarla başlamış olmasındandı. Türkiye'de devrimci hareket başlangıçlarının ortodoks Marksizmden kaynak alması iki sonuç verdi:

1- Nicelikçe: Bu başlangıçlara oranla çok daha kısa bir zaman içinde olup bitmesini gerektirdi;

2- Nitelikçe: Bu başlangıçların çehresini, örneğin Rusya'da gördüğümüz manzaralara elifi elifine uymayacak şekilde değiştirdi.

Rusya'da sosyal devrim başlangıçları ister istemez ütopik sosyalizm kaynaklarından içerek sarhoş oldu. Türkiye'deki ütopik başlangıçlarsa muzaffer Marksizmden, doğrudan doğruya Bolşevizmden esin ve güç almıştır.

Elbette bu alelacele aldığı esinleri Türkiye devrimciliği hemen benimsedim sandığı oranda az sindirebildi ve özümleyebildi. Ve o yüzden sindirim bozukluklarına uğradı. Ne olsa attığı parolalarda, kurduğu emellerde olsun, bilimsel sosyalizme özgü bir güç ve devrimcilik havası seziliyordu. Ama yalnız parola ve amaç hedefe varmak için yeterli miydi?

Onun için başlangıç hareketlerini ölçerken devrimcilerin sözlerinden çok yaptıklarına bakmak gerekir. Bütün o hareketler muzaffer Marksizmden geldikleri için, sözde bilimsel sosyalistler, komünistler. Fakat işte, yani salt ajitasyon bir yana bırakılırsa, propaganda ve örgüt işlerinde Leninizmin ilke ve taktiklerinden fersah fersah uzak kalmışlardı.

Bu bakış, Türkiye'de sosyal devrimci hareket başlangıçlarını ne yerme ne de övmedir. Hattâ başlangıçlarda görülen devrimci kahramanlık niteliklerini Türkiye Komünist Partisi elbette en değerli gelenekleri sırasına geçirmiştir.

Ancak, devrimci gelenekleri alakoymak, Leninist çizgiden sapmış noktalara vurmamak değildir. Türkiye Marksistleri geçmişin bu acı ve kanlı anılarını gönüllerine ölmez izlerle yazarlarken, ilk deneyimlerin neden bozguna uğradığını da açıklamayı bilirler. Ve bu açıklamada ne denli başarılı olurlarsa, harekette de o derece başarılı olacaklardır.

Rusya'da ütopik sosyalizm, ya da Marksizm öncesi (Leninizmden önceki) sosyalizm hareketleri "miras", yani düşünürler akımı bir yana bırakırlarsa, hep bir sıra küçük-burjuva sosyalizmleriydi. Rusya'da küçük-burjuva devrimciliği birbirinden çıkarı iki akım olarak gözüktü:

1- Anarşizm: "Halka doğru"cu Lavrov ile suikastçı Bakunin akımıydı. Bu akım daha çok 1860 ile 1870 yılları içinde ondan sonra gelecek olan hareket için bir belirti ve kıvılcım oldu.

2- Narodnovoltsi (Halkın Dostları): 1870'den 1881'e dek sürdü. Lavrov'la Bakunin'in sentezi oldu.

Türkiye'de pek bir miras yok. Ama Türkiye'deki ütopizmin ışık aldığı miras Bolşevizm oldu. Evet, Marx'ın deyimlerini kullanarak söylersek, Bolşevizm Türkiye'de devler ekti, pireler biçti; ve ütopik komünizm tarafından Rusya'daki mirasın anlaşıldığı kadar olsun anlaşılamadı. Bolşevizmden ilk hız alan başlangıçlar, tıpkı Rusya'da olduğu gibi iki tanedir:

1- Onbeşler: Mustafa Suphi ve yoldaşları;

2- Halk İştirakiyun Fırkası.

Tekrar edeyim, her iki akımın tam sözleri zaten elimizde yok. Fakat benim burada yapacağım iş, onların sözlerinden çok işlerini gözden geçirmek olacak. Bu konuda da, uzun boylu açıklamalara girmeyeceğim, giremeyeceğim. Yalnızca en karakteristik özelliklere kısaca işaretlerde bulunacağım.

Mustafa Suphi ve yoldaşları, Marx'ın Paris komünarları için dediği gibi "göklere sıçrayan kahramanlık" timsalidirler. Tıpkı gene Paris komünarlarını kasıp kavuran sınırsız "saf çocukluk" niteliklerine kurban olup gittiler.

Paris Komünü'nde 1. Enternasyonal'in en ateşli yandaşları büyük etki göstermişlerdi. Fakat bu yandaşlar azınlıktaydılar. Çoğunluk hep ütopist (Blankici, Proudhoncu) küçük-burjuva sosyalistlerindeydi.

Mustafa Suphi ve yoldaşları da en büyük hızlarını,1. Enternasyonal'in bütün devrimci geleneklerini yaşatan 3. Entemasyonal'den alıyorlardı. Ne yazık ki hareketlerine egemen olan taktik ve stratejl ilkelerinde hem öznel, hem de nesnel koşullar yeterli derecede değildi. Leninist yöntemi ve taktiği uygulamadılar. Leninizm üslubundan yalnız "uçkun devrimcilik" (devrimci kanatlanış) aldılar, "yapkın devrimciliği" (Amerikanvari işçiliği) unuttular.

Onbeşlerde yeteri kadar devrimci hazırlık yoktu. Onbeşler, içinde devrim yaratmaya giriştikleri çevreyi devrimci mücadeleyle işlemiş değillerdi. Bu yüzden düşünceleri ne kadar enternasyonalci ve devrimci olursa olsun, yaptıkları nesnel olarak ve fatalman Blankici ya da Bakuninci bir hareket şeklinde kaldı. Yani anarşik hareketten ileriye geçemedi. Ve Türkiye'de Paris Komünü'nün bir minyatürü oldu.

Onbeşler hareketine neden anarşik diyorum ve Bakunin'le Mustafa Suphi arasında bir benzerlik görüyorum? Akıllardadır.1848 Avrupa devrim sarsıntıları sırasında Marx ve yoldaşları Almanya içinde o zamanki sınıf ilişkilerine göre ve Fransız devriminden çıkmış derslerle, devrime varmak için uğraşarak başarılı olamadılar. Ve Avrupa'da yeni bir istikrarın başladığını sezerek, devrim açmanın şimdilik devrimci hazırlanmaya tercih edilemeyeceğini söylediler.

Bakunin ise, Fransa'da çevresine topladığı bir gönüllüler alayıyla Almanya'ya saldırmaya ve orada bu asker gücüyle devrim yapmaya kalkışmıştı.

Bakunin'in zamanına bakarak koşullar ne denli başka olursa olsun, Mustafa Suphi hareketi de özü itibarıyla bir Bakuninizmden ibaretti. Burjuva paşasının hilesine kanarak Bolşevik devriminin serbest bıraktığı tutsak Türk subay ve erlerinden alelacele yaptığı bir alayla Türkiye'de Bolşevizmi kurmaya yürüdü.

Oysa burjuvazi, ülke içinde Müdafaa-i Hukuk örgütüyle siyasal ağını kurmuştu. Burjuva ordusunun sadık bekçi kadrosuyla yürütme gücünü eline geçirmiş bulunuyordu. Siyasal ve askeri alanda bir ülke ölçüsünde örgütlenmiş olan kapitalist sınıfa karşı, Mustafa Suphi'nin oluşturduğu kadar ne idüğü belirsiz, ülkesine dönmekten başka bir şey düşünmeyen, küçük-burjuva unsurlardan derleşik bir alayla karşı koymak ütopizmin, hayalci kuruntuculuğun en yüksek derecesi değil midir? Ve buna Puçizm, Blankizm ya da Bakunizmden başka hangi kavram uygun düşürülebilir?

Mustafa Suphi bir anarşist miydi?

Bu noktada henüz elimizde yeterli belge yok. İleride bu nokta da işlenirse açıklaşır. Fakat her hareketi dediğiyle değil, ettiğiyle ölçmek kaçınılmazsa, Mustafa Suphi hareketini ütopik sosyalizmden ve Bakuninizmden ayırdetrııek oldukça güçleşir.

Doğrusu, Rusya'da Bolşevik devrimin tarihçesini, yani salt siyasal Bolşevik devrimin akışını izlerken tam Mustafa Suphi hareketi gibi değil, fakat ona şöyle böyle benzer öyküler işitmiş olanlarımız çoktur. Fakat o zamanki siyasal Bolşevik devriminin bu kısmi ve ender görülen özelliklerini Onbeşler hareketine benzetmek, Bolşevizmin karacahili olmak ve deva bulmaz bir körlükle batağa saplanmak demektir.

Bolşevikler de, bazı yerlerde karşı-devrimi kızıl kuvvetlerle ezdikten sonra siyasal devrimi başardılar. Ama Mustafa Suphi hareketiyle Bolşevik hareketi karşılaştırmak için şu noktaları göz önünde tutmamız gerekir:

1- Karşı-devrim merkeziyle kopuşma: Bolşevikler barikata çıkmadan 7 ay önce Çar devrilmiş ve hapsedilmişti. Rusya'nın her iki başkenti, gerek Petersburg, gerek Moskova bir hamlede karşı-devrim yuvası olmaktan çıkmıştı. Pek çok önemli merkezler gibi, devrimci işçilerin elinde bulunuyordu. Ülkede fiilen egemen olan örgüt, ezici halk çoğunluğunu oluşturan sovyetlerdi.

Oysa Anadolu hareketi Müdafaa-i Hukuk adı altında bir burjuva ulusal örgütünün yönetimine girmişti. Ve taşra burjuvazisinin güdücüleri, Bolşevizme dört elle sarılmış görünmelerine karşın, hâlâ bakanları, muhafız alayları, polisleri, mülkiye ve ordu güçleri bulunan sultana toz kondurmuyorlardı. Mustafa Kemal Ferit Paşa kabinesine, padişahı efendisiyle doğrudan temasa izin vermediği için çatıyordu. Büyük Millet Meclisi halka, bağımsızlık mücadelesinin amacını "Halife'i Zîşan Essultanı" kurtarmaktan ibaret gibi gösteriyordu. Anadolu'da başlayan Kemalizm, kendisine, İstanbul'da tutsak düşmüş padişahın vekili, ondan izin almış onun adına hareket eden has yaveri süsünü veriyordu.

Demek, Rusya'da desantralizasyon son haddini bulmuş, bütün burjuva devlet aygıtının çark ve kayışları birbirinden çıkmış, darmadağınık olduğu halde, Türk burjuvazisi halkın herhangi bağımsız ve devrimci ayaklanışına yol açmamak, "vaziyeti tutmak" için sultanın dokunulmaz kutsal bir egemen makam olduğunu ve tüm ulusun o makama bekçi köpekliği yapmaktan başka görev ve onur tanımadığını sonuna dek ilân ediyordu.

2- Ordu: Rusya'da orduya asker sovyetleri işlemişti: Ordunun bir kısmı Bolşevik parolalarını benimsemişti ve gerici genelkurmayın değil, sovyetlerin komutası altındaydı. Ordunun geri kalan kısmıysa tarafsızlaştırılmıştı.

Türkiye'de ordu kadrosu halifenin İstanbul'dan atayıp gönderdiği müfettiş "yaver'i has" Mustafa Kemal'in emrinde olduğu gibi, burjuva savunmacılığına azmetmiş bir durumdaydı. "Kuvva-yı Milliye" denilen milis örgütünüyse, ordu kadrosu ilk fırsatta dağıtıp emrine almak için tetikte duruyordu.

3- Demokrasi: Rusya'da Çarlık devrildikten sonra tam 7 ay süren egemen devlet sistemi; burjuva demokrasisinin dünyada seyrek ve az görülür en yüksek kertesini tutmaya zorunlu olmuştu. Bu süre içinde halk kitlelerini kendi deneyimleriyle Bolşevik siyasetinin doğruluğuna ikna etmek olanaklıydı.

Türkiye'de Kemalizm, iliklerine kadar militarist bir disiplinle halkı her türlü demokratik hareket ve örgütten sistematik olarak soyutladı. Bir yanda halifeyi tutup karşı-devrimi körüklerken, ötede halktan gelen her girişim yeteneğini şiddetle boğdu.

4- Bolşevik hazırlık: Rusya'da Bolşevik Parti 15 yıldır ayaklanmadan, meclis ve dernek faaliyetlerine kadar binbir tür siyasal ve sosyal mücadeleyle pişkin bir örgüt ve güç yaratmıştı. Leninizmin "halkı deneyle ikna etme" takliği, tüm geniş halk yığınlarını Bolşevizme sempatizan etmişti. Ve Bolşevikler devrim ve ayaklanma bayrağını kaldırdıkları gün -Haziran ayında % 13 gibi azınlıkta kaldıkları- sovyetlerin içinde %51 oranında çoğunluğu elde etmiş bulunuyorlardı. Hattâ Kurucu Meclis'te büyük toprak sahipleriyle burjuvaların oranı % 13 olduğu halde, Bolşevikler %25'diler.

Tek sözle, Türkiye'de bunların hiçbiri yoktu.

Bunların hiçbiri yokken, yani yönetim ve ordu militarist burjuvazinin elindeyken, en küçük bir örgütü henüz olmayan halk tabakaları adına, devrime bir tür ayaklanmaya girişmek, en sonunda Mustafa Suphilerin başlarına geldiği gibi kışkırtılan kara halkın cahil saldırıları önünde 15 kişicik kalıp, Karadeniz'in mavi ve hırçın dalgaları arasında baltayla doğranmayı göze almak değil midir?

Bu bir kahramanlık olabilir. Fakat Marksist kahramanlık, yalnızca ölmeyi değil, kitleden kopuşmayarak ölmeyi bilmektir. Onbeşler'in Türkiye devrimci hareket tarihindeki nesnel konumları, öldükleri için değil, ölmeyi bilmedikleri için, Rusya tarihindeki Bakuninizm olur. Ya. da, eğer mutlaka yakın Bolşevik tarihinden bir örnek almak gerekirse, modern Bakuninizmin, yani Troçkizmin başarılı olmuş, yani sonu belli ve uğursuz sonuna kadar varmış bir şekildir.

Burada başka bir itiraz gelebilir: Onbeşler hemen ve yalnız devrim ve ayaklanma yapmak için değil, Anadolu'da beliren anti-emperyalist mücadeleyi tutmak için de geliyorlardı...

O zaman Mustafa Suphi ve yoldaşlarının karşısına Marksizm - Leninizmin şu görevi çıkıyordu: Başlayan ulusal harekette demokratik burjuva devrimini son kertesine vardırarak proletarya devrimini ve halk sovyetler iktidarını kurmak...

Yoksa, salt ulusal hareketi tutarak, ne olursa olsun burjuvazinin siyasi iktidarını güçlendirmek, elbet Marksist değil, Menşevik bir harekettir. O halde, yani demokratik burjuva devrimini proletarya devrimine çevirmek için, ülke dışında ipten kazıktan kurtulmuş bir alay herifle, burjuva paşalarının ikiyüzlüce ve kahpece vaadlerine çocuk gibi kanarak harekete geçmek yeterli midir?

En küçük bir siyasal örgüt, kitleyle en basit teması olmaksızın, Onbeşler hangi sosyal gücü temsil ederek ve o güce dayanarak burjuva gibi kancık ve zalim bir sınıfla el ele verebilirdi? Burjuvazi Onbeşler'in elini, onları Karadeniz'in dibine indirmek için tutmaz mıydı?

Onbeşler'in bozgun nedenlerini özetlemek için özellikle göze çarpan şu noktaları sonuç olarak çıkarabiliriz:

1- Dünya ölçüsünde devrimde salt dış yedek güçlere dayanmak: Proletarya devriminin stratejisinde özgüç her zaman işçilerdir. Fakat dünya devrimin bir bütün oluşu, tarihte öyle anlar yaratır ki, henüz derebeylik ve kapitalizm-öncesi ilişkilerden ileriye varamamış ülkelerde bile, yerli burjuvazi zayıf, emperyalizm uzak, proletarya diktatörlüğü yakın, halk ezici çoğunluktaysa, sovyetler devrimini başarmak ve doğru sosyalizme geçmek olanaklıdır.

Çin örneği Leninizme bunu da kaydettirdi. Ama Marksistler için göz önünde tutulacak şey daima az fakat öz bir işçi sınıfına sıkı sıkıya bağlı, bilinçli keşif kolu (öncü) kurmaktır. Bir ülkede böyle bir keşifkolu varsa, o zaman yakın proletarya diktatörlüğünün de yedek güç olarak yardımıyla, yerel koşullara uyarlanan bir sovyetler devrimine geniş halk yığınları çekilebilir.

Onbeşler için böyle bir parti yoktu. Onlar yalnız dış güçlere, proletarya diktatörlüğüne dayandılar. O zaman, değil sovyetler devrimi yapmak, hatta demokratik burjuva devrimini geliştirmeye bile varamamaksızın paşaların tuzağında mahvoldular.

Pekâlâ biliyoruz, Türk burjuvazisi de o dış güce, yani proletarya diktatörlüğüne dayandı. Bolşeviklerden para, silah, asker ve herşey aldı. Fakat bu aldığı araçları Anadolu'da kurduğu siyasal, yönetsel ve askeri burjuva örgütlerinin çerçevesine tabi tuttu. Yani önce iç gücünü örgütledi. Her türlü bağımsız halk hareket ve örgütlerini yaşatmamak için ne gerekse her, önlemi aldı. Ve ancak özel mülkiyeti güvence altına alarak Bolşevizme dayandı. O iki şeyi aynı zamanda başarmasaydı, Kemalizmin yerinde çoktan yeller eserdi.

2- Bir ülke ölçüsünde nesnel ve gerçekçi olmamak: Devrimci hareket ve taktik herşeyden önce soğukkanlılıkla saptanan sınıf ilişkileri üzerinde yürür. Sınıf ilişkileri demek, bir ülkede komşu ülkelerde ve bütün dünyadaki sınıfların güç ilişkileri demektir. Herhangi bir Marksist hareketin ayıklığı, bu nesnel durumu dupduru görerek ona uygun öznel hamleler hazırlamaktır.

Onbeşler harekete geldikleri zaman, dünyadaki sınıf ilişkileri şiddetle devrim lehineydi. Fakat bu ilişkilerin Türkiye'deki özelliklerini, yani Türkiye halkının devrimci eğilimlerini öldürmek isteyen etkenleri Mustafa Suphi ve yoldaşları dikkate alamadılar. Onbeşler salt kendi vicdanlarında buldukları devrimci ve ayaklanmacı kanatlanışın hızına uydular. Onların gözleri amaçlarının gücü ve ışığıyla kamaştı.

Onbeşler sınıf ilişkilerinin kendiliğindenci ve bazen kör doğa gücüne benzeyen eğilimlerini gerçekçice, oldukları gibi göremediler. O eğilimlere dayanarak, halk kitlelerinin derin çıkarlarını, devrimci yöntemlerle bilince çıkartarak dövüşemediler. Ve dövüşemeden öldüler.

3- Öncü ölçüsünde gizli faaliyeti hiçe saymak: Komünist örgüt herşeyden önce devrimci ve altüstlükçü bir örgüt demektir. Dünyada hiçbir egemen sınıf, bıçağını çekmiş hasmın göğsüne saplamak üzere açıkça yürüyen mahkûm sınıf örgütüne "gel buyur, vur! Sen haklısın... Ben ölmeliyim..." demez.

Tersine öyle bir örgütü her zaman pusuya düşürmek için onu izler. Daha yakından ve açıktan açığa izlemek istediği legal sosyalist ve komünist partilere izin verdiği zaman bile amacı yalnızca tuzaktır.

Onun için Leninist örgüt ilkesi herşeyden önce siyasal keşif kolu mücadelesinde en güçlü gizlilikle olabildiğince geniş legal faaliyeti sentez halinde birleştirmektir. Modern savaşın en basit ve besbelli ilkesi düşmana hedef oluşturmama esası, Onbeşler için hiç yoktu.

Onbeşler topu tüfeğiyle başta bando mızıkasıyla Anadolu sovyetler hükümetini kurmaya geliyorlardı. Askerlikten anlayan paşalar için, bu kusursuz açık hedefi bir kurşunda devirmek bu yüzden çok kolay oldu.

Böylece zavallı Suphi "Ayasofya'nın kubbesinde uluslararası sosyalist iktidarın al bayrağını dalgalanır" göremeden saflığına, temizliğine ve mertliğine kurban gitti.

4- Örgüt yokluğu: Kendiliğinden anlaşılır. Onbeşler olgun bir proletarya örgütü anlamında örgüt değildi. Bir dalga, bir hücum kıtası, akıncı bir deli seldiler... Geldiler ve geçtiler.

Halk İştirakiyun Fırkası

Türkçe'de "sel gider kum kalır" derler. Onbeşler'in kanlı sonuyla dünya devrimi ve Türkiye'nin devrimci gidişi dinmedi. Tam tersine Anadolu hareketi asıl ondan sonra genişledi. Onun için Onbeşler'in hamlesini yaratan koşullar devam ediyordu. Yalnız bu koşullar Türkiye komünist hareketine Onbeşler'in kanlı dersini de katmıştı.

Göreceğimiz gibi, Halk İştirakiyun hareketi, Onbeşler hücum dalgasından bazı dersler çıkaracaktı. Ama:

1) Onbeşler'in olumlu alanlarından çok olumsuz yanlarına mirasçı olmaktan kurtulamayacaktı;

2) Onbeşler'den bambaşka bir alana, parti örgütü, meclis faaliyeti vb. gibi yeni yeni alanlara döküldükçe, Onbeşler'de görülmeyen yepyeni ve oldukça kötü hatalara düşecekti.

Yani Halk İştirakiyunculuk, bir yanda Türkiye'de başlamış sosyal devrim hareketinin eski hatalarından yakasını kurtaramazken, ötede yeni yeni öldürücü potlar kıracaktı.

Dr. Hikmet KIVILCIMLI PARTİDE KONAKLAR VE KONUKLAR