İşte böyle canım abêm, sen gittiğinden beri Dersim’de tanıdığın hiç kimse qalmamıştır, kimisi, dağda, kimisi gurbette, kimisi, asit kuyularında, kimisi da mahpusta… Üstelik burada hiç “iklimler Akdeniz” olmuyor! biz hala çox üşüyêx…

Merhaba canım abêm,

Sana kendi dilimden, şöyle içimden geldıği gibi bir mektup yazmax isterdim ama olmiyê, yazamiyêm. Miratê yazmağa başlayınca her şey puç olup gidiye.
Türkçem de pek iyi sayılmaz. O yüzden de düşündüğüm ve konuştuğum gibi yazmağa karar verdim.
DEVAMI

http://www.kadinhareketi.org/content/view/1058/1/