Askeri Demokrasi, Asgari Demokrasi! Kurulan tahterevalli yanlış.
“Askeri demokrasi”nin “askeri” tarafı hafifletilince “demokrasi” tarafı şıppadanak ayağını yere basmıyor. Elbet şu oluyor: “Askeri vesayet… askeri kibir… askeri dayatma” biçimleri (ki “Askeri” da yanlış; “paşalık” demek lazım) çözülüyor. Ama “vesayet… kibir… dayatma” biçimleri yok olmuyor. O yüzden, yüzde 100 “Karizma ve Kibir Çizme Operasyonu” ama yüzde 100 demokratikleşme değil. Çünkü, “demokratikleşme” sadece “millet iradesi ile seçilmiş iktidar”a silahlı gücün dayatmasına son vermekten ibaret değil. Bizatihi, “iktidar”ın silahlı güç (asker veya polis) dayatmaları, anti demokratik kanun ve icraat
biçimleri, bin bir surat baskı suretleri de “demokratikleşme” sorunu. Demokratikleşme, sadece “sivil iktidar iradesinin korunması” değil ki… Esas, vatandaşın, bireylerin, toplulukların, kimlik ve kişiliklerin her cins iktidara karşı korunabilmesi meselesi. *** Bir kişinin üstünden üniformanın çıkması yahut onun zaten sivillerle dolanması nasıl onun zihnini sivilleştirmiyorsa… Bir devlette, üniforma ağırlığının azalması da onu sivil (ve demokrasi) kılmıyor. Elbet ciddi bir şey ama her şey değil! Çünkü bu ülkede sivillerin, özellikle erkek erklerin çoğunun zihni de “militarist” veya “militer” imalat! Ülkeyi de, partiyi de, şirketi de, okulu, üniversiteyi de, örgütü de, çoluk çocuğu da öyle yönetip kendi çapında paşalığa şartlanmış paşa oğlum benim! Ordu gölgesinin kalktığı (kalktığı da yok elbet) bir sistemde… Ordunun kendi içinde baskı düzeni sürüyorsa… Partinin içi, baskı ve otoriteye tabi ise… Bürokrasi, iş dünyası, okul, aile baskı ve otoriteden ibaretse… İnsanlar inançları, inançsızlıkları, etnik kimlikleri, sınıfları bağlamında baskıya maruz kalıyorsa… Sistemin omurgası, hakim dilimiz militarizm ise… Paşa gider, ağa kalır… Askeri demokrasi azalır, demokrasi asgari kalır! *** Mesele, itiraz kabul etmeyen itaat ve biat biçimleridir. Ordunun hükümet, Meclis ve millet üstünde gölgesi bunlardan önemli biri ama, “Demokrasi bayramı”nın köşe bucağında, boyun eğdiren güçler sadece “kağıttan kaplan”dan ibaret değil ki. (Bin bir planla kumpaslar kuran, kirliliğe batan, esas işinde performansı kuşkulu ama asli görevinden başka her şeye musallat, piyasada imtiyazlı bir kapitalist olarak coşan bir heyetin, güç bir yana, içten içe nasıl çürüdüğü de ortada.) Paşalar değişse de; ordu içinde de şartsız itaat ve biate zorlanmış kölelerin durumu değişiyor mu? Cemiyet, cemaat itaat talep etmiyor mu? Patron, müdür vesair; itirazsız itaat istemiyor mu? Lider, şef, reis, ağa; partiden örgüte, aileden aşirete buyruk ve kuyruk çarkı döndürmüyor mu? Polis ile yargı, sokak sokak itiraz toplayıp sindirmiyor mu? 50 bin ölüye varmış bir meselede, herkesin aklına ilk gelen yine silah ateşlemek olmuyor mu? “Askeri demokrasi” ile “asgari demokrasi” bu açılardan çok mu farklı? *** Sivilleşmenin, demokratikleşmenin, hukuk devleti olmanın tek meselesi; ordunun iktidara tabi kılınması değil… İster YAŞ’tan önce ister YAŞ’tan sonra; bir çoban daha öylesine öldürüldüğünde, yoksul bir çocuk daha bayrağa sarıldığında hepsinin birden hesap verebilmesidir. İnsanı kullaştıran, kendine saygı ve kendini savunma mekanizmalarını yok eden, insanı değersizleştiren tüm dayatmaların eritilmesidir! Ordunun dışında da, içinde de! Hakiyle de laciyle de! |
