3 Haziran 1963’ de yitirdik büyük ustayı. Yine onu anacağız, yine şiirlerinin yürek burkan, iç titreten, isyan ettiren dizelerini beynimizin içine kazacağız. Dünyaca ünlü şair Nazım Hikmet’ten neden korkuyorlardı. Neden vatandaşımız değildi de;5 Ocak 2009’ta tam elli sekiz yıl sonra hükümet kararıyla yeniden yurttaş oldu. Neden hala mezarı buraya gelemiyordu? Neden vasiyeti gerçekleşmiyordu? Hepsinden önemlisi neden onlara göre haindi!
 Hem de vatan haini! Gerçekleri bir tokat gibi çarptığı için yüzlerine. Barış özgürlük bağımsızlık dediği için aşk dediği için hain olmalıydı. İnsanca, hakça bir düzenin peşinden koştuğu için takılmıştı bu kötü yafta ona!
 
İnsan olan vatanını satar mı?
Suyun içip ekmeğini yediniz.
Dünyada vatandan aziz şey var mı?
Beyler bu vatana nasıl kıydınız?

Yukarıdaki şu dizeleri yazdığı için haindi Nazım; yurt hainiydi. Vatanı karış karış ABD emperyalizmine satanların karşısında olduğu ve babasının çiftlikleri gibi bu devleti kullanarak suyunu ekmeğini yediği ülkesini gâvurlara peşkeş çekenlerin karşısına dikildiği belki de bugünleri gördüğü için hala haindi.
Fabrikalarda alkanı içilen işçilerin yanında olduğu için, şose boylarında açlıktan geberenleri yazdığı için, yârin yanağından gayrı her şeyi paylaşmaya hazır yiğit insanları destanlaştırdığı için sevilmedi onlar tarafından ve çıkarıldı vatandaşlıktan ve sökülmek istendi yüreğimizden.
                                                               
   
                                                                 Atlılar atlılar kızıl atlılar,
                                                                 atları rüzgâr kanatlılar!
                                                                    Atları rüzgâr kanat...
                                                                   Atları rüzgâr...
                                                                     Atları...
                                                                         At...
Kurtuluş Savaşımızı mükemmel dizeleriyle destanlaştırdı. Böylesine güzel ve vurucu yurtseverlik ve bağımsızlık kokan dizeleri hangi hain yazabilir şaşarım! Memleketimden insan manzaralarında halkını çevremizde gördüğümüz insanları bizim hepimizin gözlerinden değerlendirir. Yeri gelir halkımızı göklere çıkarır, yeri gelir koyun gibisin, akrep gibisin diyerek iğneler, eleştirir.
                                                     Şayak kalpaklı adam
                                      nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden
                                      güzel, rahat günlere inanıyordu
                 ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında,
                                             Birdenbire beş adım sağında onu gördü.
                                            Paşalar onun arkasındaydılar.
                                            O, saatı sordu.
                                            Paşalar : «Üç,» dediler.
                                            Sarışın bir kurda benziyordu.
                                            Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı.
                                            Yürüdü uçurumun başına kadar,
                                             eğildi, durdu.
                                            Bıraksalar
                                            ince, uzun bacakları üstünde yaylanarak
                           ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak
                         Kocatepe’den Afyon Ovası’na atlayacaktı.
Nazım Hikmet devrimciydi, yurtseverdi. Aşkı sorgulayıp hem kendi kafasını hem başkasının kafasını karıştıran değil aşkı yürekten, ciğerden yaşayan bir insandı. Her insan gibi onunda hataları zaafları vardı. Yıllarca suçsuz yere hapis yattığı gibi devlet peşine adamlarını takmış çok sevdiği yurdundan kaçıp gitmesine neden olmuştu. Üstüne üstlük vatandaşlıktan çıkarmış hain damgasını vurmuştu.

Gün iyiden iyiye ışıdı artık,
                 tortusu dibe çöken bir su gibi duruldu, berraklaştı ortalık.
                 Sevgilim, sanki seninle yüz yüze geldim birdenbire :
                                      aydınlık, alabildiğine aydınlık...
 
 
 
 Şair Cemal Süreya  şöyle değerlendirir Büyük Usta’yı: Nâzım Hikmet'in önemi şurda : Bir devrim düşüncesini toptan üstlenmiş ve sonuna kadar götürmek cesaretini göstermiştir. Öte yandan şiirinde - anlatımında, kullandığı imgelerde, dil tutumunda - düşüncesinin, hayatının, var oluşunun karşılığını bulmuştur.
Afşar Timuçin’in de yorumu şudur şair için: Onda her zaman koskoca bir tarihin insani özünü, şimdinin bütün boyutlarıyla ve bütün sancılarıyla kuruluşunu ve tam anlamında bir gelecek inancını buluruz."       
Evet, çok fazla anlatmaya gerek yok aslında şairler yazarlar veya sanatçılar ürünleriyle zaten kendilerini anlatırlar. Muhalif ve dik duruşlarıyla, yaşam felsefeleriyle, öncülükleriyle, ulusallığı kaybetmeden evrenselliği yakalamalarıyla aslında zaten çok şeyi ifade ederler. Bizde onun şiirlerini seven Türkiye’nin yetiştirdiği en önemli aydınlardan sanatçılardan biri olduğuna inandığımız Nazım Hikmet’i saygıyla anıyoruz ve bizde hala onun gibi vatan hainliğine devam ediyoruz.
Evet, vatan hainiyim, siz vatanperverseniz, siz yurtseverseniz, ben yurt
           hainiyim, ben vatan hainiyim.
Vatan çiftliklerinizse,
kasalarınızın ve çek defterlerinizin içindekilerse vatan,
vatan, şose boylarında gebermekse açlıktan,
vatan, soğukta it gibi titremek ve sıtmadan kıvranmaksa yazın,
fabrikalarınızda al kanımızı içmekse vatan,
vatan tırnaklarıysa ağalarınızın,
vatan, mızraklı ilmühalse, vatan, polis copuysa,
ödeneklerinizse, maaşlarınızsa vatan,
vatan, Amerikan üsleri, Amerikan bombası, Amerikan donanması topuysa,
vatan, kurtulmamaksa kokmuş karanlığımızdan,
                            ben vatan hainiyim.
Yazın üç sütun üstüne kapkara haykıran puntolarla :
Nâzım Hikmet vatan hainliğine devam ediyor hâlâ.
 
                                                             CAN ŞENSES