Sosyal demokrasinin hali vahim. Reel sosyalist dünyanın çöküşü ile birlikte sosyal demokrasi, neoliberalizmin hızlı bir uygulayıcısı haline dönüşmüştü. Schröder-Blair tezleriyle, tüm dünya sosyal demokrasisine örnek gösterilen bu yeni rol keşfi, bir çok ülkede sosyal demokrasiyi sıradan bir parti haline getirdi. Refah devleti, sosyal güvenceli iş, sermaye siyasetinin sendikal toplu sözleşme hakkıyla dengelenmeye çalışılması gibi klasik sosyal demokrat temalar terkedilmiş, “sosyal” devlet budaması üzerine kurulu neoliberal şampiyonluğa soyunulmuştu. Schröder-Blair tezlerinin merkezi vurgusu, siyasal ve kültürel hakların yanısıra insan haklarının üçüncü halkasını oluşturan toplumsal-ekonomik haklar yerine “yurtdaş sorumluluğuydu.” Devlet karşısında yurtdaşın “görev ve yükümlülüklerine” vurgu yapan bu anlayış, antidemokratik olduğu kadar, ekonomik açıdan da devletin sosyal sorumlulugundan kaçışının adıydı.

Nitekim öyle de oldu: Almanya’da yolsuzluk ve fuhuştan sabıkalı Peter Hartz yasalarıyla sosyal yardımlar kısıtlandı, işsizler üstündeki baskılar artırıldı, işsizlere saldırılarak işsizliğe karşı mücadele edilebileceğine dair ideolojik kaygılı yanılsama kamuoyuna kabul ettirilmeye çalışıldı. Toplu sözleşme ve soyal korumadan yoksun düşük ücretli işyerlerinin önü açıldı, bu şekilde günde 8 saat çalışmasına rağmen ancak ücretine eklenen sosyal ekle yaşayan mılyonlarca işçi üretildi. Almanya’nın dış ticaret hacmi sürekli yükselirken gelir dağılımı dengeleri sermaye lehine altüst edilip, sayıları 16 milyona varan insan yoksulluk sınırı altında yaşamaya terk edildi. Sermayenin vergileri düşürülüp subvensiyonları artırıldı ve “dünya çapındaki rekabet gücü” yükseltildi. Gerçekten de sermaye Almanya’sı şu an, son mali ve ekonomik kriz karşısında en az yara alan ülkeler arasında gözüküyor... Şimdilik... Tarihin hemen hemen her dönem en güçlü sosyal demokrasisi açısından bütün bunların maaliyeti ise ağır oldu. Bugün oy oranları % 20’lerin alt bölümünde seyrediyor.. . Ama Schröder ve şürakası, Rus gaz firmalarına danışmanlık gibi sahte hizmetlerden aldıkları paraların da etkisiyle olacak, memnun: Sermaye Allmanya’sını kurtarmış, “sosyal devleti” kısıtlama yoluyla finanse edilir kılmışlarmış...
İngiltere’yi anlatmayalım: Bir tarafta son mali krizi üreten sermaye örümceklerinin yuvası Londra, diğer tarafta artan işsizlik ve sosyal güvencesizlik, tam ortasında ise yolsuzluk ve savaş yalanları içerisene gömülmüş bir sosyal demokrasi... Onlar da İngiltere’yi kurtarmakla övünüyor.
Sosyal demokrasinin kimlere hizmet ettiğinin son örneğini ise Yunanistan’da yaşıyoruz. Adlarına “sosyalistler” diyen PASOK’lu liderler, Yunanistan’da ekonomik ve mali krizin faturasını çalışan işçi ve emekçilere kesiyorlar. Sosyal demokrat başbakan Papandreo ise bu durumu, ulusal devletlerin bir çok fonksiyonunun sermaye endeksli global süreçlere ve kurumlara aktarıldığı bir dönemde şu sözlerle açıklıyor: “Söz konusu olan bağımsızlığımız! Savaş halindeyiz!” Yani yine kutsal vatanı kurtarmaya yönelik bir çağrı, kutsal vatanla kastedilen ise halkın çoğunluğunu yoksulluğa iten sermaye düzeni...
Hatırlarsınız: Komünistlerle sosyal demokrasinin yolu, esasen yine bir savaşla ilgili ayrışmıştı. Alman sosyal demokratları, daha sonra Komünist Partisi’nin kurucusu - bir elin iki parmağında sayılacak - işçi önderlerinin hayır oyunu dinlememiş, Alman İmparatorluğu’nun çevre ülkelere saldırabilmesi için savaşı finanse eden önergeye ezici çoğunlukla evet demişlerdi. Savaş sonrasında ise kraliyet düzenine son verip kapitalizme yönelen devrimin yolunu kesip, Rosa Luxemburg ile Karl Liebknecht’i öldürtmüşlerdi... Yine yurtseverlik ve vatan savunusu adına! Yani sosyal demokrasi vatan kurtarmaya devam ediyor: Türkiye’de “gerçek bir sosyal demokrasi” oluşturmakla meşgullere duyurulur!
GAZİ ÇAĞLAR / BİRGÜN
http://www.birgun. net/writer_ index.php? category_ code=1235910953&news_code=126926127 3&day=22&month=03&year=2010