ANNEM…

( Cemile Ural      24 Ağustos 2009 Antakya )

 
Mihrac Ural
24 Ağustos 2009
 
Bu gün annemin vefat haberini verdiler. 30 yıllık sürgün acılarım bir kez daha ayaklandı.
 
Annem tüm anneler gibi benim için de kutsal bir kadın. Kutsallığı anlamak için anneyi anlamak yeterlidir.
 
Annem, tüm anneler gibi ailesini ayakta dik tutmak için canını dişine katandı. Bununla bitmez çilesi, benim gibi bir oğlu da varsa yaşamı bir cehennem cenderesine döner; mahallede çocukluğumun arkasından koşması, uzakta okumanın kaygılarını taşıması bir yana, siyasal yaşantımın en yakın izcisidir. Bu sürecin yükü anne omuzlarında katmerleşir…
 
Tutuklandığım andan itibaren nefes nefese peşimde olan, zindan zindan beni terk etmeyen, yoldaşlarımı ben gibi sevip sayan, onları gözleyen. Yemekleriyle  komünlerimize zenginlik katan. O anne, tüm anneler gibi benim annem.
 
Mültecilik yıllarımın acılarına merhem olan Annem. Benimle de kalmayan, her anne gibi torunlarının da en yakın takipçisi, geçmişi bu güne bağlayan kültür mirasının taşıyıcısı annem.
 
Annem, tüm devrimci anneleri gibi, mitinglerde yanımda duran, oğlu yerine  malzemeleri taşıyan, doğrularımın arkasında sesiz sitemsiz kendini ifade eden her anne gibi, o benim annem.
 
Yokluğumda bile, evi-sofrası yoldaşlarıma, dostlarıma açık kalan anne; her devrimci annesi gibi o benim annem...
 
Annem hakkını helal et...
 
Seni çok yordum, ellerini öpmeye doyamadım, hep sürgündüm…
 
Ülkemden yoksun ettiler beni, senden de...
 
Yordum seni, affet…
 
Hakkını helal et.