Bu toprakları tarihte yaşama ilk kez açarak anavatan haline getirmiş tüm kültürler adına “‘Kelimeler Şehri’ neyi anlatıyor?” başlıklı makalesinde önemli bir konuyu işledi. Ötekileştirme; bu topraklarda işlenen amansız kültürel yıkımların giyotini.
 
Miroğlu, Alberto Manguel "Kelimeler Şehri" kitabını Anadolu topraklarında ayakları üzerine yerleştirdi. Ötekileştirmeden nasibini alanları ifade etti. Makalesini bu toprakların tüm “ötekileri” için okumak yanlış olmayacaktır.
 
İslam’ın ve Kuran’ın dili Arapça olmasının talihsizliğiyle, ortak ülkemizde üçüncü büyük etnik-kültürel topluluk olarak yaşayan Arap halkı için de ötekileştirme çok anlamlı bir durum belirlemesidir. “merhamet darbeleri” gibi işleyen bu çark Kürtler kadar tüm Anadolu ayrı varlıklarını da doğrayıp geçmiştir. Bu sadece yaşama direnci ve ısrarında olan diller için değil, inançlar içinde geçerlidir.
 

Temel ilkemiz ortak ülkemizde barış içinde, birlikte yaşamaktır. Anavatan haline gelmiş bir coğrafyayı kimse sırtına taşıyıp başka yerlere de götüremez; bölmek, bölücü olmak bu noktada sadece egemen akılların abesi olarak ortaya çıkar. Birlikte ve barış içinde yaşamanın sürdürülebilir dinamikleri yalnızca kimlik haklarının özgürce yaşanabilmesiyle mümkündür. Bu noktada bir sorun varsa, bunun nedeni siyasi iradede aranmalıdır.
 
Miroğlu doğal ve haklı olarak, güncelliğin konusu Kürtlerin ötekileştirilmelerini işlemiştir. Ben de buna Arapların, tüm Anadolu etnik ve kültürel dokuların konusunu ekleyeceğim.
 
Araplar bu topraklarda Torosların tüm güney şeridinde, milyonlarca insan nüfuslarıyla yaşadıklarını hatırlatacağım.1000 yıllık birlikteliğe, ortak İslam dini inançlarına ve Kuran'ın milyarlarca kez tekrarla Arapça okunmasına rağmen bir tek Arapça kelimenin bilinmemesini ne diye yorumlamak gerekir diye de soracağım.
 
Okuduğunun anlamını bilmeden inanmak, sorunun bir başka boyutudur. Beş vakit ezan-namaz Arapça tekrarlara rağmen, bu seslerin kelime halinin ne anlama geldiğini bilmemek bilinçaltının ötekileştirmede gösterdiği katılığa da bir gösterge sayılabilir.
 
Başkalarının anavatanlarını kendine hazır anavatan olarak “alırken”, başarılamamış genişliklerin, tarihsel korku ve çekincelerin refleksleriyle çevresini ötekileştirme halidir. Ortak ülkemizin kaoslarının önemli bir kısmı da burada ürüyor. Bu çift ağızlı bir testeredir. Hakimin mahkum olması da buradandır.
 
Alberto Manguel "kelimeler Şehri" kitabında olduğu kadar, Orhan Miroğlu da makalesinde bu kaosu anlamak için, iyi bir noktadan giriş yapmış; Ötekileştirme.
 
Bu hastalık milliyetçilik virüsüdür. Bu virüs, İnsanlığın tanık olduğu türlerinden en amansız olanıdır.
 
Herkes bu eskimiş ve kirli elbisesini üzerinden atmalıdır. Sorun, ağlayana meme verip ağlamayanı ölüme terk etmekle çözülmeyecek kadar derin ve geniştir. Haklar sahiplerine teslim edilecektir, alınacaktır da. Buda yetmez, haklar sahiplerince kullanım özgürlüğüne de müdahale etmemek gerek. Araplar gibi ağlamadığı sanılan çocuklara meme verilmese ölecekleri de sanılmamalıdır. 1000 yıldır, her türden kıyım ve yıkım aracının kullanılmasına rağmen becerilememiş asimilasyonu bu çağda artık başarmanın hiçbir verisi yoktur.
 
Sorunu köklüce çözmek için bu toprakları yaşama açarak anavatan haleni getiren her etnik ve kültürel topluluğun gereksindiği hakları sonuna kadar tanımak ve özgürce kullanımları önündeki engelleri kaldırmak gereklidir. Bunun adı demokrasidir, demokratik yeniden yapılanmadır.
 
Bunun için ihtiyaç duyduğumuz kudret, insanlık erdemleriyle örülü algılarımızda mevcuttur diyeceğim.  
 
Ellerine sağlık Orhan Miroğulu.