"Geçmişte kendimi "ortodoks olmayan Marksist" ya da "özgürlükçü sosyalist" olarak tanımlayarak çok fazla zaman harcadım. Sosyalizmin Dünü ve Bugünü³ gibi, bugünün sosyalizm modelini reddettiğim ve yarınlar için başka modelleri savunduğum kitaplar yazdım. Ancak sanırım, söz savaşını kaybettiğimizi kabullenmemiz ya da en azından bunun gittikçe azalan getirileri olan bir savaş olduğunu anlamamız ve kavramsal yükler taşımadan gerçek meselelere geçmemiz gereken bir zaman geliyor.

Ben üretim araçlarının özel mülkiyetine, kâra, pazara, merkezi planlamaya ve üretim miktarının ücretlendirilmesine karşıyım. Şirket-tarzı iş bölümüne ve koordinatör sınıf yönetimine de karşıyım. Bu özelliklere karşı olan tüm kurumları da destekliyorum. Yani sosyalizm etiketi altındaki birçok şeyi reddediyorum ve sosyalizmde yer almayan, dengeli iş bileşeni ve katılımcı planlama gibi şeyleri destekliyorum. Diğer solcuların, sol miras içinde "iyi" olan şeyi (iyi olmadığı bu kadar açıkken) reddettiğimizi düşünüp düşünmeyeceklerini merak etmek katılımcı ekonomi yanlılarının derdi olmamalı diye düşünüyorum. Bence bizim derdimiz, sınıfsızlığın peşinde olan ve sınıfsızlığı gerçekleştirecek kurumları savunan insanların dünyanın geri kalanıyla etkin bir şekilde iletişime geçip geçemeyeceği olmalı. "

(Neo -Sol adaylarımızın  kullandıkları "kavramları" anlamak için "bilgi beslenme kaynaklarını" yani  etkilendikleri öz ve söz kaynaklarından katkılarıma devam ediyorum.

DERLEME

Müthiş birşeydi doğrusu. El yapımı orijinal jantların göbeklerinde "Devrim" yazıyordu, aynı şekilde aracın ön kaputunda da. Ama beni en çok "Devrim"in ön paneli etkilemişti o zaman. Kadranlarındaki bütün ibareler Türkçeydi. "Hararet", "benzin", "yağ" gibi sözcükleri görünce kendimi bir an için Alman gibi hissettim. Diyeceksiniz ki bu ne demek şimdi? Hani Almanların yüzde yüz kendi üretimleri olan BMW, Mercedes, Opel, Volkswagen gibi dünya markası olmuş otomobillerine bindiklerinde yüzlerine yayılan mağrur bir ifade vardır ya, "Devrim"in milliyetçi kadranı da bana bir an için ona benzer bir gurur duygusu vermişti işte. Bu karşılaşmadan önce ve sonra bir daha hiç yaşayamadığım türden bir gurur...

Geçtiğimiz günlerde, "Devrim"in son durumunu öğrenmek üzere, uzun bir aradan sonra yeniden Tülomsaş'ı aradım ve Basın-Halkla İlişkiler Müdiresi Semiha Ünal ile görüştüm. Ünal, bu görüşmemizde bana müthiş sevindirici bir haber verdi. 2002 Nisanında Tülomsaş Genel Müdürü Dilaver Zeki Daloğlu'nun direktifleriyle tesisin bahçesinde bir "mini müze" oluşturulmuş ve "Devrim" bu müzede yıpratıcı iklim koşullardan etkilenmeyeceği camekanlı bir bölüme konulmuş. Yalnız "Devrim" de değil, "Devrim"i 29 Ekim 1961'de Ankara'ya taşıyan ünlü "Karakurt" lokomotifi ve diğer bazı tarihsel değeri olan araçlar da orada toplanmış.

Ne güzel! Birileri yıkmaya çalışırken, birileri de herşeye rağmen direniyor ve bir kentin onuru olan bu eşsiz eseri koruma altına alıyor. Tülomsaş ailesine buradan içten bir selam gönderirken, yolu bundan sonra Eskişehir'e düşecek okurlarımıza da ısrarla sesleniyorum: Gidin ve Tülomsaş'ın bahçesindeki "Devrim"i mutlaka görün. Onu, bu ülkede toplu iğne bile üretilemediği bir dönemde Türk mühendisleri yaptı. Ve bir çoğu o günlerde henüz otomobil kullanmayı dahi bilmiyordu.

“Sol” olmayan “sanal sol”da birlik mi?

Emperyalizme karşı örgütlü güç mü? 

Evet, bugün bir yandan “darbe muhtıraları “verilirken, bir yandan “seçimlere” gidiliyor.  Demokrasiden söz ediliyor. Evet, seçin, seçmece bunlar. İşte bakın sıra sıra işbirlikçiler, günün menüsü islamcılar, şefin seçtiği milliyetçilik sosuna bulanmış “laik cumhuriyetçiler”; darbeciler, darbe karşıtları. Aslında yok birbirlerinden farkları, hepsi ABD’ci,  AB’ci. Özelleştirmeci, IMFci, sermaye düzeninden yana, sömürücü. Bakmayın itişip kakıştıklarına, efendilerine hoş görünüp göze girmek, öne geçmek yarışındalar. Onlarınki aile kavgası, aile içi şiddet. Bugün dövüşürler, yarın barışırlar. Muhalefetin alanları doldurmasını “uygar bir siyasal” tartışma olarak hoşgörüyle bile karşılayabilirler.

Ama kendi kontrollerinde gelişmesi gereken halk muhalefetine, işçi sınıfının ve onun örgütlerinin damgasını vurmasına tahammül edemezler.

O zaman ne demokrasi kalır, ne hukuk devleti.  Sol ve emekçi düşmanlığı düşman kardeşleri birleştiriverir.  1 Mayıs günü İstanbul'da yaşatılan devlet teröründe olduğu gibi, indiriverirler demokrasi maskelerini, gaz maskelerini takar ve saldırırlar halkın ve emekçinin üstüne. “Özgürlükçü AKP”,  12 Eylül dönemini aratmaz. İnsanlar sadece beyin kanaması, kalp krizi geçirmezler, kolları, bacakları, burunları kırılmaz. Gözaltına alınırken kaba dayaktan geçirilirler.  Atılan gaz bombalarının sonucunda 75 yaşındaki bir kalp hastası Beyoğlu'nda yaşamını yitirir.

KATILIMSIZ DEMOKRASİ

Ya Da

İki Partiden Bir’ini Seçme Kıskaçı
2001 yılının Kasım ayında, 7. Türk  Sosyal Bilimler  Kongresinde “Geniş Bölgeli, Barajsız, Artık Oylu ve Kullanılan Oyun Milletvekilliğine Dönüştüğü, Kullanılmayan Oyun Meclisteki Milletvekili Sayısını Azalttığı” bir seçim sistemini tartışma gündemine taşımak için bir bildiri sunmuş ve 1999 seçimlerinin partilere milletvekili dağılımını da; hem mevcut seçim sistemine hem de önerdiğim seçim sistemine göre sergilemiştim. 2002 genel milletvekili seçimleri sonrası ortaya çıkan milletvekili dağılımını yine, hem mevcut seçim sistemine hem de önerdiğim sisteme göre karşılaştırmalı bir yapıda sergileyerek, önerdiğim seçim sistemi yaklaşımımı bir gazete ya da dergi yoluyla kamuoyuna ulaştırmak istedim. Ama yazı, ne yolladığım gazetede ne de yolladığım dergide yayınlandı. Dolayısıyla konuyu kamuoyunun gündemine taşımayı başaramamış oldum. Şimdi, belki yararı olur düşüncesiyle, seçim sistemi fotoğrafının bir-iki yönünü bir kez daha tartışma ortamına taşımak için, bu yazıyı kaleme alıyorum.

      Bir süredir ayda bir ancak yazabildim. Yazı güncellenmeyince, bir süre yeniyol’da görünmez oldum.

      Kimi okurlar neden yazmadığımı sordular. Başıma bir hal mi geldi, susturuldum mu, yeniyol evliyası ile arama kara kedi mi girdi?..

      Hiçbiri değil. Derslerden başımı alamadım bir. İkincisi de yazmak gelmedi içimden.

      Cumhurbaşkanı seçimi,

      “Dindar cumhurbaşkanı seçilecek” diyen bir İbiş,

      Cumhuriyet mitingleri, laiklik muhtırası, darbe olur mu olmaz mı?

      Cami ve kışla odaklı kutuplaşmaya zorlanan Türkiye.

      Erken seçim, geciken sandık.

      Anayasa Mahkemesi’nin 367 kararı.

NEO-ETHEM=TALAT AYDEMİR

 Savunmam da bunları geniş olarak açıkladım. Biliyorsunuz bunlar Kurtuluş Savaşı'nda da etkindiler. Hatta Çerkes Ethem yandaşlarıyla Ankara'ya gelip meclise baskın bile yapmıştı. Hatta Mustafa Kemal için O buraya gelirse, onu yok ederim' diyordu. Bunların sayıları çok azdır, ama çok örgütlüler. Talat Aydemir de darbe yapmaya kalkışmıştı. İsmet İnönü o zaman bunlar için 'Kurtuluş Savaşı'nda da başımıza bela oldular, halen de bela olmaya devam ediyor. Bunlardan kurtulamadık' demiştir. Bunlar çok azdır, ama örgütlü ve darbecidirler.

KILAVUZU KARGA OLANIN  NEO-BURNU NEO-BOKTAN ÇIKMAZ

 Mustafa Kemal'in anlayışı biraz farklıdır. M. Kemal başta Kürtlerle ittifak yaptı. Düyun-u Umumiye'yi kaldırdı, Kurtuluş Savaşı'nı kimseden para almadan yürüttü. Bana cezaevinden gelen bir mektupta belirtiliyor; M. Kemal'in çevresini ittihatçılar sarmış, adeta M. Kemal'i etkisiz kılmışlar. Onu boğmaya çalışıyorlar. O zaman da bir grup çözüm istemiyor ve Kürtlerin üzerine çok gidiyorlar. Hatta daha sonraları birisi Kılıç Ali'ye acaba şiddette çok mu ileri gittik diye bir cümle sarf etmiş. Mustafa Kemal'e ittihatçılar İzmir'de ve başka yerlerde suikast düzenlediler. Ömer Lütfi Mete ve Mahir Kaynak kitaplarında bunları belirtiyor, doğru tespitleri var. Mümtazer Türköne de bu konuda önemli tespitlerde bulunuyor. Bu önemlidir, çünkü kendisi milliyetçidir. Ben Nihal Atsız onları da okudum. Atsız kültür milliyetçisidir, 80 yıl yaşamış bunun kırk yılını cezaevinde geçirmiştir.

NEO-ENVER=NO-TURK=ARAPLAR+KÜRTLER+ÇERKEZLER+BALKAN KÖKENLİLER

 Şimdiki neo-ittihatçılar günümüzdeki Envercilerdir. Bunlar devlet merkezini ele geçirmiş, elde ettikleri konumu ve rantı paylaşmak istemiyorlar. Bunlar sivil bürokratlar ve birkaç politikacıdır. Halkın bunları bilmesi lazım. Bu neu-ittihatçıların içinde Türk olmayan tüm unsurlar ağırlıktadır. Bunlar Araplar, Kürtler, Çerkezler, Balkan kökenlilerdir. Bunların Türklükle alakası yok. Anadolu halkı düşmanlık yapmaz. Bizim de kimseye düşmanlığımız yok. Bahsettiğim durumu Avni Özgürel de dile getiriyor, biliyor.'

   Batı kapitalizmi daha yüksek teknik ve metotlarla kendi ülkesinde ki küçük üretmenlerin mülklerini aldığı gibi diğer ülkelerin varlıklarını da talan ederek sermayesini biriktirmiştir.

Bu birikimi ile anayurdunu büyük sanayileşmeye sıçratmış ve kendi milletinin de hayat standardını nispi olarak yükseltmiştir. Tarihsel bir görev başarma haklılığı ile kendisini savunmuştur.

   Türkiye özel sermayesinin ise yabancı ülkeleri talan edip varlıklarını anayurda aktarma şansı yoktu. Tersine kendi zenginliklerini yabancı sermayeye kaptırıyordu. Batı’nın 500 yılda yaptığı küçük mülk sahipleri katliamını 5–50 yılda yapmak ve oluşan sermaye birikiminin aslan payını da yabancı sermayeye kaydırmak milletçe duyulan öfkeyi arttırırdı. 27 Mayıs Devrimi bu gerçekliğin ispatıdır.

   İşte bu nedenlerle özel sermayemiz(kapitalizmimiz) cin olmadan insan çarpmaya kalkıştı. Batı sanayinin kalkınmasını yaratamadan modern olamadan ultra modern oldu. Yani tekelci finans kapital emrine girdi. Kendi sosyal sınıfını bile inkâr edip ezerek; demokrasiye, vatana ve millete ihanet etti. Mademki Türkiye’de kapitalizm yoktu, o zaman “Türkiye sınıfsız bir toplumdur” sonucuna varıldı.