Marx’ın Yolu

                          Eyüp Sultan’dan Geçer (mi?)

Cuma Tat -TEORİ ve POLİTİKA 1997Sayı 7

Marksistler ezen ve ezilenler dünyasında ezilenlerin safında yer alırlar. Bu konuda hiçbir kaygıya, kuşkuya yer yoktur. Bir başka açıdan Marksizm, gerçek tarihsel olaylara hiçbir şekilde sırça köşkün ilkeleri adına yaklaşmamak durumundadır. Marksizm, her olayı, ezenlere karşı fiili mücadelenin gerekleri açısından ele almaya gayret eder.Yazımızda, teorik düzeyle pratik yaşam arasında nasıl uygun bir bağ kurulabileceğine ve halihazırda politik kulvarda faaliyet yürüten Marksizan yapıların bu konudaki sorunlarına işaret etmeyi deneyeceğiz. Düşüncelerimizi bir tema üzerinden ifade edeceğiz: Dine nasıl yaklaşılmalı?

KÜRT AÇILIMINDA PATİNAJ VE KÜRTAJ

Kürt açılımı, “patinaj yapıyor” derken, Abdullah Öcalan’ın talimatıyla Kandil ve Mahmur kamplarından iki ekibin gelişiyle yeni bir evreye girdi.
İki ay önce, Genelkurmay Başkanı Orgeneral General İlker Başbuğ, bir eyleme katılmayıp teslim olanların serbest bırakılmakta olduklarını söyleyerek açılımın hangi çerçevede süreceğinin işaretini vermişti.
Başbuğ’un söyleyemediğini de Yasemin Çongar yazdı, “Ekimde dönebilirler” başlığı altında başta MİT olmak üzere ilgili devlet birimlerinin Kandil’den dönüşün yolunu açmaya çalıştıklarını, dönüş yolunda uluslar arası işbirliği yapıldığını belirtti. (Taraf, 8 Eylül 2009)
Anlaşılıyor ki süreç, İlker Başbuğ’un söylediği, Yasemin Çongar’ın yazdığı gibi gelişti. Mahmur ve Kandil’den gelenler, on binlerce Kürdün yanı sıra devletin sıcak ilgisiyle karşılandılar. Karşılamadaki sıcaklık, savaş tarihinin sayfalarında kayıtlı, savaşan taraflar arasındaki centilmenlik gösterilerini çağrıştıracak ölçüdeydi. Yazılanlar doğruysa, Türk ordusunun bir generali, “Hoşgeldiniz. Bıraktığınız telsizleri alıp arkadaşlarınıza işlem tamam mesajı verin. Sizi merak etmesinler.” diye mihmandarlık yaptı. (Aktaran Burhan Ayeri, Akşam, 21 Ekim 2009)
1999 yılında gelenleri teslim alan devlet, bu kez şenlikli karşılama töreni düzenlenmesine, pankart ve bayrak açılmasına göz yumdu. Hatta adliyeye sevk etmek şöyle dursun, adliyeyi, gelenlerin ayağına sevk etti. Adliye de üzerine düşeni yaptı. Üzerlerinde gerilla kıyafetiyle gelenler, örgüt üyesi olduklarını belirtip, Abdullah Öcalan’ın talimatıyla geldiklerini söylediler. Binlerce kişiyi örgüt üyesi oldukları iddiasıyla tutuklayan ve halen cezaevlerinde tutan adliye, Kandil’den gelenleri salıverdi.
DTP Genel Başkanı Ahmet Türk, “Devlet 1 adım atarsa PKK 10 adım atar! Şimdi sıra Türkiye’de!” diyerek hem devleti hem PKK’yi alkışladı.

Kandil ve Maxmur’dan gelen 34 kişilik barış ve demokratik çözüm grubu, sınır kapısındaki işlemlerin ardından Türkiye’ye giriş yaptı. Barış elçileri yanlarında Türk devletine ve Türkiye kamuoyuna iletilmek üzere bir mektubu getirdiler. İşte mektubun tam metni…
Barış ve Demokratik Çözüm Grubu’nun mesaj ve taleplerini içeren mektubunda şu ifadeler yer alıyor:

Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Sayın Yetkililerine,
Türkiye Halklarına Ve Demokratik Komuoyuna,

Bizler, Kürt sorunun çözümü, onurlu bir barış ve Türkiye’nin demokratikleştirilmesi için başlatılan süreçteki tıkanıklığın önünü açarak sürecin gerçek bir barışla sonuçlanması için, Kürt Halk Önderi sayın Abdullah Öcalan’ın tarihi çağrısı üzerine, bu sürece mütevazi bir katkı sunmak için Türkiye’ye gelme kararını veren barış grubuyuz.
Gelişimizin, 221. Maddeden yararlanma gibi bir amacı yoktur. Başta akan kanın durması, anaların ağlamaması ve barış içinde ortak yaşam zeminini güçlendirmek amacıyla kendi özgür irademizle yola çıktık. Bu adımımızda da görüldüğü gibi, sorunun kaynağı değil, çözümün tarafıyız.

BARIŞ GRUPLARINI BAĞRIMIZA BASMALIYIZ

 Barış gruplarının gelişini değerlendiren Vedat Türkali, çözüm için yola çıkanlara 'teslim oldular' demenin çok ahlaki olmadığını belirterek, tüm barışseverlere çağrıda bulunarak, 'Onları bağrımıza basmalıyız' dedi.

Usta Edebiyatçı Vedat Türkali, PKK Lideri Abdullah Öcalan'ın çağrısı üzerine barış gruplarının Türiye'ye gelişlerini değerlendirdi. Kim Kürt sorununu çözmek isterse onun önünün kapatılmaması gerektiğini ifade eden Türkali, Kürt açılımı tartışmalarını yürüten AKP'nin ise samimiyet sınavı vereceğini söyledi.

Sorunun kaynağının Türkiye'de olduğunu belirten Türkali, barış gruplarına doğru yaklaşılması uyarısında bulunarak,

'Hodri medyan, iddiaları vardı, bunları ispatlasınlar. Aldatmacayla bu iş olmaz. Gelenlere kesinlikle 'işte yenildiniz geldiniz' dememeli. Bu kesinlikle olmaz. Bu ne psikolojik ne ahlaki olarak doğru değildir. Çözüme de bir şey katmaz. Onları güler yüzle bağrımıza basmalıyız. Onlar bizim çocuklarımız. Suçlayarak kabul etmeyelim. Yoksa yürümez bu iş. Gelenlere ne oldu. Doğduklarına pişman ettiler. Ben Avrupa'da gördüm onları. Bu işin çözümü için çaba gösteren insanlardı. Göze aldılar, geldiler sonra öğrendik ki hepsini yaka paça tutukladılar. Bu çok narsist bir tutum. O zaman bu işi çözemezsin. Sorun çözülmez' dedi.

CHP ve MHP'ye 'kesinlikle güvenemiyorum' diyen Türkali. AKP'nin samimiyet sınavı vereceğini söyledi. Tükali şunları belirtti: 'Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz. Bu bir imtihan olacak.Nasıl karşılayacaklar. Biraz bu ülkeye sevgisi olan herkesin bu işi sevinçle karşılaması gerekir. Türk Kürt birbirini öldürerek bir yere varmaz. Bunu bilmemiz lazım' Türkali kamuoyuna da seslenerek, grupların karşılanmasının bir görev olduğu söyledi.

         Rahmân: Ancak, doğanın ve insan toplumunun en temelli diyalektik gidiş kanunlarının yaratabileceği yücelikte bir iyilik - yaratıcılık - sevgi - merhamet (acıma) olumluluğudur. Bu topyekün madde ve mananın akışından çıkmış zenginliklerdir. Tek başına insanlar - sosyal sınıflar - zümreler - uluslar; hatta insanlık bu olumluluğu - zengin yaratıcılığı kapsayamazlar. Bu yüzden "Rahmân " sıfatı sadece Allah' a yakıştırılabilir.
         Topyekün doğanın ve insan toplumunun temellerinde bulunan kanunlarının akışındaki, binlerce yıl geçmesine karşın kavranamaz - ele geçirilip yön verilemez zenginlik ve yüceliklik; sadece Allah'a yani bu tarihsel akışa denk düşer.
         Ve o'nu kavrayamayan - hele yönlendirilemeyen insanlığa da, bu yüce merhametliliği (herşeyi kuşatan iyiliği) sadece Allah'a yakıştırmak düşer.

Bernier haklı olarak, doğudaki tüm fenomenlerin teme­linde toprakta özel mülkiyet olmayışını görür ve Türkiye. İran ve Hindistan'a atıfta bulunur. Gerçek anahtar, hatta doğu cennetinin anahtarı da budur.

... Toprak mülkiyetinin olmayışı, gerçekten de Doğunun tümü için anahtar. Doğunun siyasal ve dinsel tarihi de bu noktaya dayanıyor. Ama nasıl oldu da doğulular, feodal biçi­minde de olsa toprak mülkiyetine varmadılar?

ENGELS’TEN LONDRA’DAKİ MARX’A

 [MANCHESTER, -26 MAYIS 1853]

... Sana sözünü ettiğim Arap yazıtları hakkındaki kitabı" dün okudum. İlginç değil diyemem, ama başından sonuna, bezginlik verecek kadar rahip ve İncil savunusuyla dolup ta­şıyor. En büyük başarısı, Gibbon'un eski coğrafya konusun­da bazı gaflar yaptığını kanıtlaması; bundan Gibbon'un tanrıbiliminin de itiraz edilir türden olduğu sonucunu çıkarma­sı. Kitabı muhterem rahip Charles Forster yazmış: başlığı Arabistan'ın Tarihsel Coğrafyası. Kitabın içeriği şöyle özetle­nebilir:

Sayın Gürcan!
 
    TEORİ Dergisi Genel yayın Yönetmeni Arslan Kılıç'ın, 11 Ekim Pazar günü çıkacak
Aydınlık için yazdığı ve ölümünün 38. yıldönümünde Türkiye sosyalist harekitinin ilk kuşağından
ve seçkin önderlerinden Dr. Hikmet Kıvılcımlı'yı anlattığı bu haftaki yazısı EK'tedir.
 
    Görüş ve değerlendirmenize sunar, esenlik dileklerimizi bildiririrz.
 
                                                                                            Mehmet Ulusoy
                                                                              TEORİ Dergisi Yazı Kurulu Sekreteri

Bayrağı yere düşürmemiş  devrimci: Hikmet Kıvılcımlı

Arslan Kılıç 

YARIM YÜZ YILI AŞAN DEVRİMCİ  MÜCADELE

11 Ekim 1971’te yitirdiğimiz Dr. Hikmet Kıvılcımlı Türkiye’nin ilk sosyalist kuşağından seçkin bir devrimciydi. 12 Mart (1971) darbesinde, ilk “Arananlar-Tutuklanacaklar” listesinde yer alınca, ömrünün olağan yaşama süresinden çok daha uzun yıllarını kaplamış “yer altı” yaşamına bir kere daha geçmek zorunda kaldı. O sırada kanser tedavisi görüyordu ve hastalık, tedavinin polis-MİT hücreleri ve hapishane koşullarının insafına bırakılmayacağı derecede ağırlaşmıştı. Bu durumda olmasaydı, “hapishane üniversiteleri”nde profesörlük unvanına ulaşmış sosyalist Dr. Hikmet, belki de, 70’ine merdiven dayadığı yaşında Polis-MİT ve 12 Mart mahkemeleri ile bir kere daha çarpışmaktan kaçınmazdı. O, işkencedeki tavrıyla, ünlü işkenceci Kankusturucu Ziya’ya parmak ısırtmış ve kendisine selam durdurmuş devrimciydi.  

“YENİ BİR DÜNYA DÜZENİ  İNŞA ETMELİYİZ”