9 Mart olayı ve ardından verilen 12 Mart muhtırası, 1946 da başlayan ABD emperyalizminin ülkemize egemen olma süreciyle birlikte ele alınıp bir değerlendirmeye tabi tutulmazsa açık ve net bir biçimde yerli yerine oturtulamaz.

Emperyalist bir savaşta, bu savaşı yöneten emperyalizm kendisi öyle istemedikçe, hiçbir geri ülkenin kendi gücü ve zekası ile “tarafsız”“tarafsızlığımız” sonunda, Türkiye yüzlerce Amerikan üssü ile topun ağzına sürülen bir numaralı Emperyalizm fedaisi haline sokulmuştur. Hiç unutmamak gerekiyor. Mustafa Kemal Paşa en keskin anda yalnız ve ancak en keskin biçimde “taraf” tuttuğu ve Emperyalizme açıkça karşı çıktığı için bu güne dek ayakta duran Türkiye Cumhuriyeti doğmuştur.

TDK sözlüğünde “çit” sözcüğü şöyle tanımlanmış: “Bağ, bahçe, bostan vb. yerlerin çevresine çalı, kamış, ağaç dalı gibi şeylerden çekilen duvar türü, çeper, barı…”

İyi de, bunun Habil-Kabil kıssasıyla ne alakası var diyeceksiniz…

Var, var; tam da mesele bu.

Bakın nasıl…

***

Kur’an’da “Adem’in iki oğlu” denilerek isim vermeksizin anlatılan kıssa şöyle geçiyor:

“Onlara Adem’in iki oğlu kıssasını anlat. Hani ikisi birer kurban sunmuşlardı da birinden kabul edilmiş, diğerinden kabul edilmemişti. Birisi “Seni kesinlikle öldüreceğim” derken, diğeri “Allah ancak takva sahiplerinden kabul buyurur. Sen öldürmek için bana el uzatsan da ben öldürmek için sana el uzatmayacağım. Çünkü ben Alemlerin Rabbi Allah’tan korkarım. Dilerim, hem benim, hem de kendinin günahını yüklenip cehennemi boylarsın.” dedi.

Kardeşini öldürmek, kendini kaptırdığı ihtirasına hiç de zor gelmedi ve böylece kaybedenlerden oldu. Derken Allah kardeşinin cesedini nasıl gömeceğini göstermesi için yeri deşen bir karga gönderdi. Bunun üzerine “Yazıklar olsun, şu karga kadar olup da kardeşimin cesedini gömemedim” diye vicdan azabı çekti…” (Maide; 27-31).

ASKERİ DARBELERİN ASKER MAĞDURLARI

Kamu bilincini zehirleyen, balyozlayan vukuatları layıkıyla izlemek çok zorlaştı.

İyi kötü istikrara kavuşmuş ülkelerde kamuoyunu aylarca idare edecek vukuatlar, Türkiye’de neredeyse saat başı meydana geliyor. Birine akıl erdirmeye fırsat bulamadan diğeri gelip “balyoz” gibi iniyor, indiriliyor.

Apaçık suç teşkil eden 28 Şubat 1997 müdahalesi 27 Nisan 2007 muhtırası zaman aşımına girmediği halde es geçilirken, beceriksiz darbe manyaklarının 2003’te uygulamaya güç ve fırsat bulamadıkları, şimdi ihbar edilmese fark edilmeyecek “Balyoz” planı, üst kademeye tırmandırılamayan eylem planları fırsat bilinerek, kamu bilinci buldozerle ezilir gibi eziliyor.

Son vukuatlar tam da 28 Şubat’ın yıldönümüne denk geldi. Kamusal bilinç mühendisleri, fırsat bu fırsat, toplum bilincini balyozladıkça balyozluyorlar. Şiire benzemedik bir dörtlük okudu diye 28 Şubat sürecinde mağdur edilmiş, sıradan bir Orta Asya kökten dincisinin dizinin dibinde çekilmiş fotoğrafıyla maruf, akademi tahsiline rağmen eğitimsiz, beşerî ve entelektüel donanımı zayıf bir siyasi lideri “değişimin ve demokratikleşmenin aktörü” diye pazarlıyorlar…

 KÜRESELLEŞMECİLİK VE GÜVENLİK DOKTRİNLERİ 
 

 YİĞİT TUNCAY VE SUAT PARLAR

Tuncay: Evet, Suat... Uzun süredir söyleşemiyorduk seninle. Söyleşilerimizi yapamıyorduk ama, uzun bir aradan sonra tekrar bir araya geldik. Bu süre içinde bayağı gündem birikti. Dünyada yeni gelişmeler oldu. Türkiye'de yeni gelişmeler oldu. Bunların hepsini tek tek konuşacağız seninle. Önce genel bir soruyla, ben Türkiye'den başlayalım diyorum. Türkiye'deki, son süreçteki gelişmeleri nasıl değerlendiriyorsun?

Suat Parlar:  Öncelikle şunu söylemek gerekiyor: Türkiye'deki gelişmeler bizim önceki tespitlerimizi veya analizlerimizi doğrular nitelikte. Bu analizlerin belki başlıcası; bundan 15 yıl önce sözünü ettiğimiz, Türkiye'de "polisin ordulaşması, ordunun polisleşmesi" olgusu. Bu konuda "Silahlı Bürokrasinin Ekonomi Politiği"nde yer alan tespitler günümüzde de halen geçerliliğini koruyor. Geçerliliğini korumanın ötesinde, sanki çok yeniymiş gibi, bu konu geldi bir anda gündeme oturdu. Konu derken; tabi konuyu, ben kendi analiz koordinatlarımız çerçevesinde değerlendiriyorum. Yani oradaki kavramlaştırmalar, oradaki değerlendirmeler... Bu konuya ilişkin olarak; bunu getirip bir ekonomi politik bağlam noktasında ele alma, bunların hepsi bugün gündemleşmiş vaziyette ve sanki çok yeniymiş gibi ele alınıyor, değerlendiriliyor. Halbuki tam da budur; "ordu polisleşiyor, polis ordulaşıyor". 
 

AVUKATINDAN MİT İDDİASINA TEPKİ

Devrimci Karargah iddianamesi'nde bir itirafçı, "Sarp Kuray’ın Beşiktaş’ta MİT görevlileri ile birkaç kez görüşürken göründüğünü "ileri sürmüştü. Bazı medya kanallarında bu iddiaların gerçek gibi sunulmasına ve Kuray'ın Devrimci Karargah'la ilişkilendirilmeye çalışılmasına, Kuray'ın avukatı Altan Görkem Gürcan'dan tepki geldi.
Gürcan haberlerin gerçeği yansıtmadığını söyledi. Gürcan sürekli müvekkilinin örgütle bağlantısının olduğu yönünde haberler yapılmak istendiğini belirtti. Müvekkilinin o tarihte yurt dışında olduğunu söyleyen Gürcan, “Sarp Kuray 1993 Ekim’de döndü Türkiye’ye ve döner dönmez havaalanında gözaltına alınarak 2.5 ay tutuklu kaldı. Sonra şuan yargılandığı dosyadan tutuklandı ve şuan halen cezaevinde. Burada çok ilginç birkaç nokta var.
Birincisi şuan tutuklu bulunduğu ve yargılandığı ‘16 Haziran’ davası bu örgüt Serdar Kaya tarafından kurulmuş bir örgüt ve yargılama sırasında Serdar Kaya’da yargılananlar bir tanesi, mahkeme iki sanığın ayrı ayrı yargılanmasına karar veriyor ve dosyaları birbirinden ayırıyor. 
Serdar Kaya halen yargılanmaya devam ediyor. Ama kendisi yurt dışında olduğundan dolayı hakkında bir arama kararı var. Ama aynı davadan dolayı örgütün işlediği suçlardan dolayı müvekkilimin yurt dışında olmasına rağmen tek başına ceza aldı.
Diğer sanıklardan bir kısmı beraat etti ancak müvekkilim tek başına Türkiye Cumhuriyet’ini yıkmaktan halen yargılanıyor. Müvekkilim 16 Haziran Örgütü ile ilişkisini 1987’de kesmiştir.
Devrimci karargah ise çok yeni bir örgüt ve hiçbir ilişkisi yok” dedi. Haberi yayınlayan gazetelere tekzip göndereceklerini belirten Gürcan, “AİHM nezdinde devam eden dosyasının ve burada çıkacak karar sonrası yapacağımız hukuki başvuruları olumsuz etkilendiğini” söyledi.
ALİ CEMAL KARABUDAK

Konumuz İnfak (2)

Geçtiğimiz günlerde gazetelerde tuhaf bir haber göze çarpıyordu. „Trabzon belediyesi camileri gül suyuyla yıkıyor“ başlıklı bir haber… Habere göre, mezkur belediye cuma günleri şehirde bulunan bütün camileri gül sularıyla yıkamakla yetinmiyor, bir de kent genelinde bütün sokakları da dezenfektan su ile bilumum mikroplardan arındırıyormuş. Bu obsessiv belediye teşkilatının ulvi gayesi ise Trabzon’u Türkiye’nin en temiz kenti yapmakmış.

Modern çağın anahtar kelimelerinden „hijyen“ doktrini, İslam’ın „temizlik imandandır“ dusturu ile yoğrulur ve „beyaz, daha beyaz, çok daha beyaz, beyazlaşşş!“ şeklinde cereyan eden hipnoz seanslarıyla kalabalıklar uyuşturulur. Böyle bir cemiyette artık bütün deterjanlar leblebi gibi satar.

Modern dünyanın müslüman çocuklarının kulaklarında da guguklu saat gibi hep o kelime tekrarlanıyor artık; hijyen, hijyen, hijyen. Her tarafın mikrop kaynıyor, unutma! Pislik çok zahiri bir kavramdır ve her daim görüntüde aranır. Böyle bir mücadelede dizginleri içindeki temizlikçi kadının eline vermeyenin adı ya „pis“ tir ya da „pinti“.

Konumuz “İnfak” (1)

Yıllar önceydi. Aklımın kıpırdamaya başladığı yıllar… Kafalarını omuzlarının üzerinde taşıyan insanlar arasında, bütün bedenini kafasının üzerinde taşıyan mahluklardan biri olmaya aday olduğum yıllar… Kışkırtıcı sorularla boğuşuyorum henüz. Cevaplarını merak ettiğim ancak yanlış yerlerde aradığım sorularla…

Mütedeyyin, mütesettir ve müreffeh bir hanım ablamız, göğsünü kabarta kabarta, evine gelen temizlikçi kadına yaptığı yardımlardan bahsediyordu. Adrenali gösteren bir ibre gibi hareket eden, bir alçalıp bir yükselen kollardaki altın bileziklerin çıkardığı şıngırtıların eşliğinde anlatılan heyecanlı hikayeyi dinledikçe kendimden geçiyor, sözünü kesmemek için adeta dişlerimle dudaklarımı dilimliyordum.

Derken, birden sustu ablamız. Çok kısa süren bir sessizlikten sonra kaldığı yerden devam etti konuşmaya;

‘Ama birgün… Benim bu kadar yardım ettiğim, kol kanat gerdiğim kadın ne dedi biliyor musunuz?’

TEKEL direnişi, üçüncü ayını tüketmeye başladı. Üçüncü ayında direnişçilerin kararlılığında, coşkusunda bir azalma yok. Uluslararası Sendikalar konfederasyonu ETUC da TEKEL işçileri için uluslararası dayanışma eylemi yapılmasını kararlaştırdı.
TEKEL işçilerinin salt kendi ekonomik çıkarları için direnişe geçtiklerini düşünen haksızlık eder. İşçilerle birlikte geçirilecek birkaç saat bile direnişin ne denli haklı ve meşru olduğunu kavramaya yeter.
* * *
 
Direnişin katılımcı gözlemcileri
Nazım Hikmet Kültür Merkezi (NHKM)’nin  “TEKEL işçileriyle dayanışma” eylemi kapsamında, tanınmış şair yazar Ataol Behramoğlu, tanınmamış gazeteci Rahmi Yıldırım, hafta sonunda, işçilerin arasındaydı. Behramoğlu ve Yıldırım, hafta sonunda Tuna, Sakarya ve Bayındır sokaklarına kondurulmuş çadırlarda ve TÜRK-İŞ genel merkez binasının konferans salonunda açlık grevinde direnen işçilerle birlikte nefes alıp verdiler, hayatı ve direnişi paylaştılar. Katılımcı gözlemin bir bölümünde dostları Günay Güner, Metin Aksoy ve Arzu Yıldız da kendilerine eşlik etti.

TEKEL işçilerinin Ankara’nın soğuğunda iki aydır süren direnişi açlık grevine dönüştü.
Direniş çadırlarının kurulduğu Tuna Caddesi’nde direniş sloganları yazılı pankartların yanında bir haftadır diğerlerinden ilk bakışta ayırt edilebilen bir pankart asılı.
Pankartın sol yanında, 1988 yılındaki “grev gözcüsü” Tayyip Erdoğan fotoğrafı.
Pankartın sağ yanında ise, transatlantik gemi ve gökdelen resimleri, dolar yığını, ÜLKER ve Atasay markaları kolajı içinde yarım boy Başbakan Erdoğan fotoğrafı…
Burjuva siyasetinde tutarlılık ve emeğe saygı aranmaması gerektiğini yeterince açıklayıcı bir pankart olduğuna kuşku yok.
Direniş çadırlarında Türkiye’nin dört bir yanından kadın erkek tütün emekçileri, hayata tutunma çabası içinde umutla bekleşiyor.
Bir kadın işçi, okul çağında iki çocuğunun olduğundan, 15 yıl çalıştıktan sonra 4-c’ye mahkûm edildiğinden yakınıyor.