Dünya Sultan Süleyman’a kalmadı; ama, Türkiye’de meydan Süleyman’a, yani Süleyman Demirel’e kaldı, kalacak gibi.

Süleyman Demirel, Cumhurbaşkanı, Başbakan, muhalefet lideri olarak Türkiye’nin 40 yılına damgasını vurdu.

2000 yılında Çankaya Köşkü’nden inerken, yaşı ilerlediği için köşesine çekilir sanıldıysa da siyasetten hiç kopmadı. Cumhurbaşkanlığından “emekliliği”nin daha birinci yılında “Siyaset noktalanmış değil. Unumu elemedim, eleğimi asmadım” diyordu. (Milliyet, 12 Temmuz 2001)

Süleyman Demirel siyaseti noktalamadığını hep söyleyegeldi, ‘eski cumhurbaşkanı’ diye anılmasına bile tepki gösterdi; birkaç gün önce  Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan söyleşide, kendisine biçilen “siyaset bilgesi” rolüyle yetinmeyeceğini bilmem kaçıncı kez tekrarladı

Yazının ön yargıyla okunmaması için en baştan söyleyeyim. Ben Devrimci Mücadele yaşamımın hiçbir döneminde Dev-Yol siyaseti içinde bulunmadım. TİKKO geleneğinden geliyorum. Ve hatta o günkü ayrışmayla ne halkın safındaki Devrimci siyasetler olan “Halkın Sülalesi” siyasetlerinin, ne de revizyonist denilen TKP vd. siyasetlerin yanına konulamayan, belirsizlik çizgisinde oluşlarından ötürü de bu siyasete tepkiliydim. Bu siyasetin yönetici kadrolarına olan tepkime rağmen, siyasetin çeşitli kadrolarında ve tabanında bulunan gerçek devrimci ve yiğit dostlarım ve arkadaşlarım da oldu ve halen devam ediyor bu dostluk. 

BAĞIMSIZLIĞI, DEMOKRASİYİ VE SOSYALİZMİ savunan , emperyalizme, faşizme ve her türlü gericiliğe karşı mücadele veren,

DENİZ GEZMİŞ, HÜSEYİN İNAN ve YUSUF ASLAN

6 Mayıs 1972 tarihinde idam edildiler.

Onlar bir dönemle anılan, 68 gençlik hareketinin baş eğmez önderlerindendiler. 68 gençliğinin önderlerinin diğer büyük bir kesimi de katledildi. Gençler, işçiler köylüler zindanlara atıldılar, işkence tezgahlarından geçirildiler , sokak ortalarında öldürüldüler.

Aradan 34 yıl geçti.

Türkiye devrimci hareketinin; özellikle bizim kuşağın (78 kuşağı) tanımadığı, Sovyet devriminin önemli önderlerinden olan Sultan Galiev’in neden ‘’yok’’ sayıldığını sorgulamak bile insana önemli düşünce kapılarını açma fırsatı veriyor. Kızılordu’nun başarılı komutanlarından biri olan Sultan Galiev, Sovyetler Birliğinin kuruluş aşamasında, en kritik günlerde önemli görevler üstlenmiş Tatar- Başkurt halkları içerisinde Bolşevizmin yaygınlaşmasına çok ciddi katkılarda bulunmuş bir komünist önderdir.

1 Mayıs Pazartesi sabahı İstanbul sokaklarındayım. Hava puslu, yağmur yağıp yağmamak konusunda mütereddid. Gökyüzü, kurşuni bir karamsarlık içinde. İstanbul’un ruh hali gökyüzüne yansıyor gibi.

İstanbulluların ‘’Simit- Çatal’’ dedikleri, biz Egelilerin ‘’gevrek’’ olarak bildiğimiz kahvaltılıklar çıtır tezgahlarına daha yeni yeni dağıtılmaya başlanmış. Otobüs durakları boş. Caddeler ve sokaklar tenha. Arabalar tek tük geçiyor.

Kütahya'daki jandarma birliğinde görevli bölük komutanı teğmen, öğle yemeğinde ne tür bir yemek olduğunu öğrenmesi için postasını yemekhaneye gönderir. Posta yemekhane dönüşünde komutanına şöyle der :"Komutanım, yemekte kuru fasulye ve pilav var. Bir de tas içinde (burada biraz kem küm eder) bir şey vardı." Komutan sorar :"Nedir oğlum o tas içindeki şey ?" Er yanıt verir :"Komutanım ayranın içine hıyar doğramışlar !" 

Takiye denince akla ilk önce siyasetten emekli sayın Erbakan hoca gelir. Hz Muhammed'in söylemiş olduğu bir hadis-i şerifi kendi kafasına göre yorumlayarak siyaset sahnesine sunmuştur. Aslında öteden beri uygulanan ve demokratik parlamentarizmin toplumda yarattığı güvensizlik zincirinin baş halkası olan toplumu aldatma kavramını, kendi amacı (dini siyasetin içine sokmak) ile ilintilendirme durumundan başka bir şey değildir. Kısaca yalanın kılıfıdır.

Fikri Sönmez 4 Mayıs günü 1985 günü cezaevinde öldü,

Fatsa! Fatsa! Fatsa!

Terzi Fikri! Terzi Fikri! Terzi Fikri!

Devrimci Yol Hareketinin onur Madalyası!

Tüm devrimcilerin onur kaynağı!



FİKRİ SÖNMEZ (1938-1985)

 (Kuvayı Milliye Dergisi’nin Eylül-Ekim 2001 Tarihli 30. Sayısının Başyazısı) 

Dünyamızı yaşanamaz kılan koşulların başında; sayıları dünya nüfusunun yüzbinde birini geçmeyen, büyük banka-şirket sahibi azınlık zümrenin, tüm dünya nimetlerinin %80’ini gaspetmesi gelmektedir. Bu dev ekonomik güç ile büyük metropol devletlerden başlayarak siyasi ve askeri olarak tüm dünyaya egemen olan bu uluslarüstü zümre, tümüyle büyük insanlığı her geçen gün daha da yoksullaşmaya mahkum ediyor. Bu zümrenin yönetimindeki kâr amaçlı sistem, dünyamızdaki doğal dengeleri her geçen gün biraz daha bozuyor, gelecek kuşaklara, hızla yaşanamaz hale gelen bir doğa ve toplum bırakıyor. Tüm bu mahkumiyetlere, bağımlılıklara, askeri ya da hisse senetli işgallere, sömürü, baskı ve savaşlara, doğal ve toplumsal tükenişe, işsizliğe, pahalılığa ve açlığa nasıl son verilecek? Temel sorun; büyük insanlığın ve doğanın kurtarılması ise, sorunun çözümündeki hareket noktamız da büyük insanlık olmalıdır. İnsanlığın toplumsal çıkarları esas alınmalıdır. 

17 Nisan 2006 tarihli Hürriyet gazetesi gecikmiş bir haberi manşetten verdi: ‘’ÜNİVERSİTEDE 31 MART VAKASI: İstanbul Üniversitesi’nin Vezneciler’deki kampusunda bir grup öğrencinin geçtiğimiz 31 Mart’ta öğrencileri kantine kapattığı ve Kuran okuyarak 31 Mart Vakası’nı andığı ortaya çıktı.’’ Haberde özetle: ‘’Bir grup, öğrencileri kantine kapattığı ve Kuran okumaya başladıkları, başı açık kızların başlarını zorla örttürdükleri ve bu eylemi organize eden öğrenci temsilcisi hakkında fakülte yönetimince soruşturmanın sonuçlanmasına dek alınan uzaklaştırma kararının da 10 Nisan’da idari mahkemece alınan ‘yürütmeyi durdurma kararı’yla engellendiği’’ belirtiliyor.

28 Nisan 2006 tarihli Milliyet gazetesinde İspanya’nın en büyük ikinci bankası BBVA tarafından 13 ülkede yapılmış olan ‘’İnsanlar birbirlerine ne kadar güveniyor?’’ istatistiki araştırmasında; araştırmanın yapıldığı İngiltere, ispanya, Almanya, Danimarka, Şili, Meksika, Türkiye, Fransa, İtalya, Japonya, İsrail, ABD ve Rusya arasında yapılan anketin sonucuna göre; Türkiye’nin, ‘’başkalarına güven’’ konusunda son sırayı aldığı haberi yayınlandı.

‘’Bu araştırmaya göre, 10 üzerinden 4.4 puanla Türkler, 4.6 Puanla Şilililer başkalarına güvenme konusunda en alt sıralarda yer alıyor!

En çok güvenenler, 7.2 puanla Danimarkalılar, 6.5 puanla İngilizler.’’

(Taha Akyol / 29 Nisan 2006 tarihli Milliyet Gazetesi )

Bu sene 1 Mayıs yine bölünme oyunuyla karşı karşıya. TKP kartal’da ayrı bir miting yapacak.

Sendikaların kürsü ve tekel sevdalarını anlayabiliriz. Onların kime hizmet ettikleri artık herkes tarafından biliniyor. Ya TKP? Neden ayrı bir miting gerçekleştiriyorlar?

Çünkü TKP hep hazıra konmuştur. Adını bile alakası olmayan bir gelenekten almıştır. Kaldı ki adını aldığı gelenek de zaten revizyonizmin kalesidir.